http://wordpress.org/extend/plugins/twitter-tools/installation/

Właśnie użyłem tego narzędzia i wielce jestem ciekawy, co z tego wyniknie.
Pierwszy rzut oka na Twittera – wrażenie pozytywne. Szybka rejestracja (chociaż potwierdzenia mailowego nadal nie dostałem, nawet zmieniłem adres e-mail, żeby wykluczyć błąd), potem łatwa, intuicyjna obsługa. Zobaczymy, jak rzecz się będzie sprawdzać w codziennym korzystaniu.

[edycja]
Twitanie za pomocą wtyczki – działa!
Przydatna sprawa, bo nie trzeba logować się specjalnie do twittera, żeby dodać kolejny wpis.
A teraz – testowania ciąg dalszy.

[edycja]
Wtyczka, aczkolwiek działa – została wyłączona (więcej o powodach znajdziesz tutaj).

Jestem tutaj (http://twitter.com/dawidfed), gdyby to kogoś interesowało

Kilka dni później…
Pierwsze moje refleksje, jeśli chodzi o Twittera (a podejrzewam, że również jeśli chodzi o Blipa, bo to w dużej części klon pod względem funkcjonalności) są takie, że – szkoda na to czasu.
Znaczy – mi szkoda czasu. Jakoś nie czuję wewnętrznej potrzeby „tweetania”. Nie ruszyło mnie to, jednym słowem.

Hmmm, ciekawa sprawa ten cały twitter. W ogólnych zarysach – informujemy wszystkich zainteresowanych, co w danej chwili robimy, myślimy, spożywamy, itd.

Jak widać zainteresowanie spore, znaczne jest też grono odbiorców. A może by tak w ogóle zlikwidować wszystkie media? Po kiego mi czytać w jakimś serwisie, że dany człowiek powiedział to i to, skoro równie dobrze mógłby mnie o tym tenże człowiek powiadomić osobiście?

Na razie nie czuję potrzeby zakładania konta na Twitterze. Najwidoczniej nie mam aż tyle do powiedzenia, żeby dzielić się tym z innymi…

Partner zobowiązuje się do dołożenia należytej staranności, aby zapewnić uczciwość w dokonywaniu przekierowań do stron internetowych Klientów, w skutek kliknięcia w dany Dymek reklamowy, w szczególności nie będzie wymuszał na użytkownikach Internetu dokonywania kliknięcia, bądź w inny sposób nie będzie zachęcał użytkowników do klikania w dany Dymek, co skutkowałoby sztucznym zawyżeniem ilości kliknięć w dany Dymek reklamowy.

Co ciekawe, nie znajdziemy chyba w regulaminie informacji, że nie można publikować informacji, ile się na kliknięciach w reklamy zarobiło. To chyba takie delikatne obejście, żeby klient danej sieci reklamowej nie mógł zarzucić danej sieci, że klikania w jego reklamy są „namawiane”, a nie są efektem faktycznego zainteresowania ze strony użytkowników danej witryny…
Też chętnie w tym miejscu pochwaliłbym się, że za kliknięcia w reklamy mogę już sobie zbudować basen… Niestety – to tak marna ilość, że aż wstyd. Domu z basenem za to nie będzie.
Nawet basenu nie da się postawić.
Ani wykopać.
No dobra – nawet na łopatę nie starczy!

Ale chyba poważnie zastanowię się, czy w ogóle umieszczać te reklamy, czy to nie ma sensu. Nie przepadam specjalnie za reklamami, irytują mnie na stronach, ale rozumiem sens ich istnienia. No, nic to, pomyślę o tym.

Dołączę do grona entuzjastów i zawołam: hurra!

To bardzo dobrze, że osoby układające warunki przetargu dostrzegły źródło, w którym można by zaoszczędzić dość znaczne sumy pieniędzy. Sam używam OpenOffice’a na codzień i bardzo go sobie chwalę. Myślę, że polscy urzędnicy, którym przyjdzie na nim pracować też szybko go docenią.

Zdaję sobie sprawę, że zapis o OO może być pod publiczkę i niejako „przy okazji”, żeby układający warunki mogli się przypodobać i nie powiedzieć, że chcieli oszczędzić; w tych samych warunkach jest bowiem napisane, że komputery mają pracować pod microsoftowymi „7″ lub Vistą. Tak więc zainstalowanie na nich dodatkowo darmowego OpenOffice’a nie jest jakoś szczególnie czasochłonne. Obawiam się też, że jeśli urzędnik będzie miał dokument do napisania, a do wyboru edytor Word lub OOWriter – wybierze to pierwsze, bardziej mu znane rozwiązanie…

No, ale przynajmniej pierwsza jaskółka się na niebie pokazała. Za nią – miejmy nadzieję – pójdą kolejne.

Miał być w tym miejscu apel do kupujących, żeby robili swoje zakupy szybciej oglądając się czasami na rosnącą za nimi kolejką. Ale teraz zmieniłem zdanie. Sugeruję otwarcie w każdym kiosku osobnego okienka, przy którym obsługiwane byłyby osoby, które nie wiedzą, czego chcą. Można by w nich posadzić jakiegoś niezdecydowanego sprzedawcę – i wtedy to dopiero byłaby zabawa!

- Dzień dobry, czym mogę służyć?
- Dzień dobry. Chciałabym kupić jakąś gazetę z programem…
- Mam kilka…
- To może tę? Albo tę? W tej też, zdaje się, jest program TV… O, i w tej też…
- … No, nie wiem…
- Aaa, i jeszcze w tej na samym końcu. Nie, w tej to dopiero w piątek będzie…
- … To może ja wezmę tą…
- Chociaż nie, w tej program na ten tydzień już się kończy, a nowa będzie dopiero pojutrze… To może lepiej tę pani weźmie?
- …

I mogliby tak sobie gaworzyć godzinami. A inni w tym czasie spokojnie zdążyliby, k…a, do roboty!

Dobrą okazją jest do tego wpis, który właśnie przeczytałem (wpis).
Wiadomo powszechnie, że adwokaci i prawo mają się w USA bardzo dobrze. Bez względu na koniunkturę gospodarczą – prawnicy zawsze wychodzą na swoje, szczególnie tutaj.

Nie wiem, czy ktoś namówił tą Panią do pozwania Wielkiego G., czy też jest to Jej autonomiczna decyzja, ale proponowałbym przy okazji rozważyć pozew wobec wszystkich, którzy mieli chociażby śladową styczność z całym tym wydarzeniem.

A więc:
- producent samochodu – tutaj dopiero jest pole do popisu, bo czy przy zakupie auta ostrzeżono Klientkę, że może w wyniku jego użycia ulec wypadkowi?
- firma(y), które zaplanowały i położyły asfalt – powód: jw.
- wszystkich innych użytkowników, którzy znajdowali się na tej drodze w chwili feralnego zdarzenia – jestem przekonany, że gdyby nie ruch (nie jakiś mega-korek, ale zwykły ruch) na drodze do wypadku w ogóle by nie doszło.

Fantastycznie brzmi również treść pozwu:
W wyniku bezpośredniego działania pozwanego Google, jego beztroski, lekkomyślności i niedbałości, przez którą podano niebezpieczne wskazówki, poszkodowana Lauren Rosenberg została skierowana na niebezpieczną autostradę i tam uderzona przez samochód, co spowodowało ciężkie i trwałe szkody fizyczne, emocjonalne i umysłowe, w tym ból i cierpienie.

A, zapomniałbym. Pani Lauren Rosenberg powinna również zastanowić się, czy nie pozwać własnych rodziców – chociaż nie, kretynizm nie jest dziedziczny…